Stedentrip Valencia – Dé Hogeweg

‘Hij praat precies als Herman Brusselmans, zal ik vragen waar hij vandaan komt?’

Wat doet een stedentriptoerist tijdens een stedentrip? Muy bien: de stad bekijken. In Valencia kan dat op de fiets. Waar Hollanders ook maar even kunnen fietsen, zullen zij dat zeker doen. Zo kwam het dat tripgenoot W. en ik vorig weekend over stoepen en door stegen van de oude en nieuwe stad gegidst werden. Gent was inderdaad de geboorteplaats van de gids, maar hij sloeg niet aan op de naam van de grote schrijver.
Bij de Torres de Serranos verklaarde hij: door deze toegangspoorten voerde men vroeger de serrano-ham binnen. Het was een mooi verhaal, lekker beeldend verteld, we zagen de oude Valencianos over de oude leistenen lopen, hammen over de schouders.

Onze fietsgroep bestond uit een Noordhollands vriendinnensextet in H&M jurkjes, 2 Belgische zussen die ook in de kaarsverlichte cathedralen hun zonnebrillen ophielden en 1 stugge Australiër. Ik fietste veel achter hem in de rij. Op de rug van zijn T-shirt stond The best night you will never remember. Die tekst leidde me danig af van al het stadsschoon. Hoezo never remember. Een feestbeest leek hij me niet. Bij de Torres las ik op zijn borst: Tower Pub Crawl, Split. Misschien was hij al de hele zomer door Europa aan het zwerven.

Hoe zou Europa door de ogen van een Aussie er uitzien? Terwijl wij welvarend en goed gekleed van het sappige Gents stonden te genieten, liepen er een paar zwerfachtigen-met-winkelwagentje het kader van onze stedentripfoto’s binnen. Ze bedelden niet. Het was niet het moment om de gids te bevragen over de crisis in Spanje. Bewonderend fietsten we voort door de rivierbedding die nu een park was. Wat een modern contrast had Santiago Calatrava met zijn Ciudad de las Artes y de las Ciencias aan de oude stad geschonken.

Na de biketour repten de dames zich naar het tapaskwartier. Naast een stadstour is tapas eten natuurlijk een verplicht Spaans nummer. De Aussie verdween even stil als hij gekomen was en wij sudderden wat na in de hitte bij een authentiek eettentje, dat door Colombianen gerund bleek te worden. No tapas aqui.

Die avond leken alle stedentrippers zich te verzamelen op het Plaza del Ayuntamiento. Het stadhuis was adembenemend uitgelicht, het was nog zwoel en in Holland regende het. Zouden we hier dan de wereldberoemde authentieke Valencia-tapas vinden? In een achterafsteegje aten we op straat. Hoe authenthiek kan je het hebben. De tapas bestonden uit een groot bord met geroosterde boterhammen met roomkaas, rozijnen en chocoladeboontjes en een grande tortilla-omelet. Meer ontbijt dan diner, maar ollee: we zaten toch maar mooi in blote armen midden tussen de Valencianos.

Bij een ijsje op het plein kwam een jongen op blote voeten het fotokader inlopen. Dinero para comer, herhaalde hij bij elk tafeltje. Achter hem verscheen een vrouw met holle wangen in een hip leren jasje. Van een verlaten, maar nog niet afgeruimd tafeltje griste ze een half flensje van een bord en at het snel op. A night to remember.

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s